جراحی سرطان پستان درپاندمی کرونا؛ بهترین روش چیست؟

یک جراح پستان در مورد بهترین روش‌های جراحی سرطان پستان در طی بیماری همه گیر COVID-۱۹ بحث می‌کند.

به گزارش ماهنامه از سین سرطان تا سین سلامتی،دکتر سیندی ماتسن جراح پستان گفت: همه گیر ویروسی کرونا (COVID-۱۹) تأثیر فوق العاده‌ای در مراقبت‌های جراحی بیماران مبتلا به سرطان پستان داشت،الگو‌های عمل باید به سرعت تنظیم شوند تا با اطمینان در طول زمانی که منابع بسیار محدود هستند از بیماران مراقبت شود.

ماتسن گفت: هنگامی که بیماری همه گیر COVID-۱۹ به کشور ما حمله کرد، به ویژه در ماه مارس [۲۰۲۰]، هنگامی که ما در قرنظینه قرار گرفتیم، تأثیرات زیادی بر مراقبت‌های جراحی دیدیم.

وی افزود: ما انتظار داشتیم که تعداد زیادی از بیماران بتوانند بر توانایی سیستم ما برای مدیریت این بیماران تأثیر بگذارد. به همین ترتیب، ما خیلی سریع مجبور شدیم بیماران را به گروه‌های مختلف ترسیم کنیم تا بفهمیم چه کسی به [عمل فوری]احتیاج دارد در مقابل چه کسی می‌تواند با خیال راحت عمل خود را به تأخیر بیندازد.

در مصاحبه با انتشار اخبار Oncology Nursing News، OncLive® طی یک چشم انداز نهادی در سرطان پستان، ماتسن، جراح پستان و استادیار گروه جراحی در انستیتوی سرطان هانتسمن، از دانشگاه یوتا، پروتکل‌های موسسه خود را برای اطمینان از عمل جراحی ایمن برای بیماران مبتلا به سرطان پستان در طی بیماری همه گیر COVID-۱۹ و چگونگی تکامل اقدامات محافظتی طی سال گذشته به اشتراک گذاشته است.

برخی از اصلی‌ترین چالش‌هایی که در حین lock down با توجه به جراحی در بیماران مبتلا به سرطان پستان به وجود آمد چه هستند؟

ماتسن: چالش اصلی این بود که از ما خواسته شد خیلی سریع همه جراحی‌ها را لغو کنیم. همه این‌ها اساساً در آخر هفته اتفاق افتاد. ما روز جمعه ایمیلی دریافت کردیم که می‌گفت: “سلام، ما فکر می‌کنیم که باید همه جراحی‌ها را لغو کنیم. ” به همین ترتیب، در آن آخر هفته، ما مجبور شدیم لیستی از افرادی را که می‌توانیم لغو کنیم در مقابل افرادی که می‌توانیم ارائه دهیم. نه [در آن زمان]هنوز اتاق عمل در دسترس بود، اما بسیار محدودتر از آن بود.

تماس‌های تلفنی زیادی با بیماران ما و کارکنان کلینیک ما برقرار شده است. ما در تلاش بودیم تا همه چیز حل شود و با عواقب روانی ناشی از لغو [این روش ها]مقابله کنیم. همه از فکر قرنطینه بودن رنج می‌بردند. همه ما امیدوار بودیم که با خاموش کردن همه چیز، بتوانیم منحنی را کاملاً صاف کرده و در طی ۴ تا ۶ هفته به حالت عادی برگردانیم؛ که بدیهی است که اتفاق نیفتاده است. با این حال، این به ما فرصت می‌داد تا برای زمان واقعی افزایش موج برنامه ریزی کمی بهتر داشته باشیم.

در آن زمان، ما با کمبود تجهیزات محافظت شخصی [PPE]نیز روبرو بودیم که بسیار نگران کننده بود. این چیزی بود که واقعاً روی جراحی تأثیر می‌گذارد، زیرا ما برای این روش‌ها باید از ماسک، روپوش و دستکش استفاده کنیم. اگر آن تجهیزات در دسترس نباشد، پس نمی‌توانیم جراحی کنیم. [نگرانی‌های ما فراتر از این بود]دیدن یک موج بزرگ و نداشتن تخت کافی. [ما نگران این بودیم]آیا آیا تجهیزات اولیه در دسترس ماست تا بتوانیم هر نوع جراحی را انجام دهیم؟

[ما همچنین باید بفهمیم]چه کسی را باید در اتاق عمل داشته باشیم. ناگهان، همه کارکنان ما، همه دانشجویان ما کنار رفتند. حتی اگر به اتاق عمل بیایند، این یک تیم بسیار محدود بود، که بسیار متفاوت از این است که به طور معمول برای ما کار می‌کردند.

شما اشاره کردید که تصمیم گیری‌های مهم بسیاری از طریق تلفن طی آن آخر هفته اتفاق افتاد. درباره چه بحث کردید و برخی از راه حل‌هایی که ارائه کردید چیست؟

ما از این تماس‌های تلفنی در بین گروه خود استفاده کردیم تا پروتکل‌هایی را برای لغو همه جراحی‌های حساس غیر وقت ارائه دهیم. چه کسی به زمان حساس است و چه کسی حساس نیست؟ وضعیت گیرنده، نوع جراحی که برنامه ریزی شده بود و مرحله درمان همه عواملی بود که ما در نظر گرفتیم تا بتوانیم یک سیستم تریاژ ارائه دهیم که در صورت به تأخیر انداختن جراحی آن‌ها چه کسی در معرض خطر قرار گرفتن در نتیجه بدتر است، برای مثال جراحی بیمار کاندید neoajuvant را با خیال راحتتری میتوان لغو کرد.
بیماران مبتلا به گیرنده استروژن مثبت، HER۲ منفی، بیماری در مراحل اولیه، که به طور معمول برای اولین بار به عمل جراحی می‌روند [به]گزینه‌های دیگر متوسل می‌شوند. ما در سرطان پستان خوش شانس هستیم که گزینه‌های دیگری برای این بیماران در نظر گرفته ایم. بسیاری از افراد در آن دوره درمانی درمان نئوآجوانت را دریافت کردند.

جالب است، زیرا ما اطلاعاتی برای درمان نئوداجوانت در این بیماران نداریم، اما احساس می‌شد که این کار صحیحی است، زیرا می‌دانیم که در مورد زمان انتقال این بیماران به اتاق عمل بلاتکلیفی وجود دارد. ما می‌دانستیم که این حداقل به برخی از گزینه‌ها امکان می‌دهد تا بتوانیم [جراحی]را با خیال راحت به تعویق بیندازیم، در حالی که هنوز سرطان آن‌ها را معالجه می‌کنیم.

برخی از اقداماتی که با آغاز قرنطینه انجام شدند چیست؟

در حین lockdown، بیماران جدید کمتری مشاهده کردیم. در این مدت افراد کمتری تحت غربالگری قرار گرفتند؛ که حجم کاری ما را کاهش می‌دهد. هنگامی که ما دوباره کار خود را آغاز کردیم، اتاق عمل ما مملو از بیمارانی نبوده است که در آن مدت تشخیص داده شده اند این موضوع اندکی انعطاف پذیری بیشتری در اختیار ما قرار می‌دهد تا بیمارانی را که تأخیر داشته اند وارد [کلینیک جراحی]خود کنیم.

در ماه‌های ژوئن و ژوئیه، اوضاع بسیار شلوغ بود، زیرا ما در تلاش بودیم بیمارانی را که تازه تشخیص داده شده اند درمان کنیم و همچنین همه بیماران خود را که در آن لیست‌هایی بودند که ما تحت شیمی درمانی و در لیست جراحی قرار داده ایم، به مرحله جراحی درمان آن‌ها منتقل کنیم. کاملاً روان پیش رفت. ما هر هفته با بیماران صحبت می‌کردیم تا مشخص کنیم چه زمانی می‌توانیم آن‌ها را جراحی کنیم. این چیزی بود که ما تا ژوئیه ۲۰۲۰ دوباره شروع نکردیم. بعضی از بیماران بسته به نوع جراحی که نیاز داشتند، طولانی‌تر به تأخیر می‌افتند.

برای درک اینکه برنامه‌ای که برای آن‌ها در نظر گرفته شده است، نیاز به ارتباط بین فردی زیادی با هر بیمار بوده است. اتاق عمل ما بلافاصله تا ظرفیت کامل باز نشد. آن‌ها به نوعی یک سطح شیب دار محدود را انجام دادند. این [تصمیمی گرفته شد]برای محافظت از کارکنان و تشخیص میزان PPE مابود. ما هنوز نگران آن چیز‌ها هستیم. در طی ژوئن ۲۰۲۰ و جولای ۲۰۲۰ مدتی طول کشید تا همه چیز به حجم نرمال برسد. پس از آن، شرایط کاملاً عادی در حال کار بوده است.

چه تغییراتی در رابطه با مدیریت بیماران در حدود زمان جراحی ایجاد شده است؟
هنگامی که ما برای اولین بار شروع کردیم، هیچ همراهی با بیماران نبود. این واقعاً برای مردم سخت بود. بیماران برای انجام عمل جراحی به تنهایی وارد میشدند و سپس بعد از ان مرخص میشدند. آن‌ها نمی‌توانستند در این مدت کسی را با خود داشته باشند. این یک تغییر بزرگ برای همه ما بود.

همچنین، ما هم اکنون [که مشغول کار هستیم]از PPE کامل استفاده می‌کنیم. الان هرگز ماسکم را برنمی دارم. من همیشه روی عینک ایمنی ام و همیشه روی سرم را پوشانده ام. ندیدن چهره افراد یا اینکه بتوانید هنگام ملاقات با آن‌ها دست بدهید [همه]مواردی بود که باید به آن‌ها عادت کنیم. این قسمت سختی از شروع مجدد بود. این یک روش تمرینی کاملاً متفاوت بود.

چه تغییراتی در اتاق عمل ایجاد شد؟
پروتکل‌های ما در مورد لوله گذاری و برداشتن لوله با گذشت زمان تکامل یافتند. هنگام شروع کار، بسیار محتاط بودیم و اجازه دادیم فقط متخصص بیهوشی و ۱ نفر با تجهیزات محافظتی کامل در بالای تخت باشند. قبل از ورود مجدد، ۱۵ دقیقه در خارج از اتاق منتظر می‌مانیم تا گردش سیستم تهویه اتفاق بیفتد. بخشی از آن مربوط به عدم در دسترس بودن آزمایش بود. مدتی طول کشید تا بتوانیم آزمایشات کافی را بدست آوریم تا بتوانیم آزمایش همه بیماران را شروع کنیم. وقتی آزمایشات بیشتری در دسترس بود، سپس آزمایش همه بیماران [که نیاز به جراحی داشتند]را شروع کردیم. سپس با تنظیم برخی از آن پروتکل‌ها در مورد لوله اینتوبیشن و اکستوبیشن، احساس راحتی بیشتری داشتیم.

در همان ابتدا، ما بسیار محتاط بودیم. ما یک رمپ آهسته به بالا انجام دادیم [تا]به حجم کامل رسیدیم، که با گذشت زمان اتفاق افتاد. ما همچنین ظرفیت آزمایش را افزایش دادیم، که به ما امکان می‌دهد آزمایش همه بیماران را شروع کنیم. سپس، اوضاع [شروع به احساس]کمی طبیعی‌تر کرد. همچنین ما با داشتن ۱ بازدید کننده به ازای هر نفر احساس امنیت کردیم که این امر تفاوت ایجاد کرد. با این حال، یکسری چیز‌ها تغییر کرد. هیچ چیز در مورد کاری که انجام می‌دهیم واقعاً طبیعی نیست. ما جراحی‌ها را انجام می‌دهیم، اما نحوه انجام آن، چه کسی در اتاق است و چه کسی در اتاق نیست – همه این‌ها هنوز هم غیر طبیعی هستند.

این مقاله در ابتدا در OncLive به عنوان “بهترین روش‌های جراحی سرطان پستان در میان بحران COVID-۱۹ Matsen Spotlights” منتشر شده است.

 

بیستر بخوانید:

سرطان‌های پستان منفی سه گانه همه یکسان نیستند
ارتباط کیس بیمارستانی با نتایج بهتر جراحی سرطان دستگاه گوارش
درمان سرطان پستان و ارتباط آن با مصرف پایین ویتامین B